Beschrijving

ICE 3M

De Intercity-Express, afgekort als ICE, is de snelste trein van spoorwegmaatschappij DB Fernverkehr, onderdeel van Deutsche Bahn AG. Het is tevens de hoogste treincategorie. De hogesnelheidstreinen worden gebouwd door Siemens.

Sinds 1985 experimenteert de Deutsche Bundesbahn met een eigen hogesnelheidstrein, als tegenhanger van de Japanse Shinkansen en de Franse TGV. De motorwagens van het prototype ICE-V (voorheen Intercity Experimental) werden in maart 1985 aan de DBafgeleverd. De tussenrijtuigen volgden: op 31 juli 1985 werden deze in Donauwörth afgeleverd. Op 26 november 1985 werd de ICE-V aan het publiek voorgesteld. Op dezelfde dag haalde de volledig beladen ICE op het traject van Gütersloh naar Hamm om 11:29 uur een snelheid van 317 km/u. Na verscheidene andere proefritten haalde deze ICE op 1 mei 1988 een snelheid van 406,9 km/u.
Het eerste prototype is buiten gebruik gesteld. Voor de ontwikkeling van de ICE 3 is wel een tweede prototype gebouwd, de ICE-S (ICE-Schnellfahrten).

Voor de introductie van de ICE werden in Duitsland de lange-afstandsverbindingen verzorgd door het Intercity (IC)-netwerk. Met de ingebruikname van elke NBS (Neubaustrecke: nieuw gebouwde spoorlijn, de eerste twee waren Hannover - Würzburg en Mannheim  Stuttgart) werden de IC's op deze verbinding opgewaardeerd tot ICE. Inmiddels is er sprake van een compleet ICE-netwerk en rijden de IC's op de overige belangrijke verbindingen. Gelijktijdig met deze ontwikkeling werd een integratie uitgevoerd van de spoorwegen van het toenmalige Oost- en West-Duitsland. Op die hoofdverbindingen (voornamelijk met de vroegere DDR) waar geen NBS is aangelegd wordt de ICE-T ingezet.

De Deutsche Bahn (DB) bestelde in juli 1994 als gevolg van een verdrag uit 1993 voor het langeafstandspersonenvervoer 50 treinstellen van de toenmalige serie ICE 2.2. Ook werden er 13 treinstellen besteld voor het grensoverschrijdend personenvervoer.
In 1995 werd bekend dat de Nederlandse Spoorwegen (NS) voor een bedrag van 210 miljoen Duitse mark zes treinstellen wilde kopen. Uiteindelijk werden er vier treinstellen gebouwd en afgenomen.

De treinstellen ICE 3 (Baureihe 403) worden sinds 2000 in de reguliere dienst ingezet. Deze kan maximaal 330 km/h rijden en grotere stijgingen aan (4% in plaats van 2%) dan zijn voorgangers. Om het daarvoor noodzakelijke aandrijfvermogen te kunnen onderbrengen, heeft de trein geen motorwagen zoals zijn voorgangers, maar zijn de elektrische installatie en motoren (8000 kW) geheel onder de vloer ondergebracht. De eerste, derde, zesde en achtste bak worden met vier motoren van ieder 500 kW aangedreven. Door het ontbreken van afzonderlijke motorwagens, hebben de reizigers dankzij een glaswand een vrij uitzicht over de treinmachinist en de spoorweg. Het bijzondere is dat deze wand alleen doorzichtig is als er spanning op staat. In het Engels noemt men dat een smart window. Bij een noodremming en bij het wisselen van bovenleidingspanning, wordt de wand wit. De machinist kan dat evengoed handmatig doen vanuit de cabine. De remmen van de ICE 3 remmen zonder(!) bewegende onderdelen, dit doet men door middel van magnetisme net als de Maglev magneettrein.

DB Fernverkehr bezit 50 treinstellen van het type ICE 3. Naast de lijnen in Duitsland en Oostenrijk, kan de ICE 3 ook in Zwitserland rijden.
Om ook ICE-diensten naar bestemmingen buiten Duitsland en Zwitserland te kunnen rijden, is de ICE 3M ontwikkeld, die geschikt is voor de vier meest voorkomende bovenleidingspanningen, en de meeste treinbeïnvloedingssystemen in Europa. De M staat voor mehrsystemfähig: geschikt voor meerdere systemen.
De ICE 3's van de Baureihe 406 zijn achtdelige elektrisch treinstellen voor het grensoverschrijdend langeafstands personenvervoer van de Deutsche Bahn (DB) en de Nederlandse Spoorwegen (NS). De treinstellen staan bekend onder de naam ICE 3M, behalve enkele stellen die aangepast zijn voor het Franse net, welke bekend staan als ICE 3MF.

De ICE 3M wordt ingezet voor de verbindingen Brussel - Luik - Keulen - Frankfurt en Amsterdam - Keulen - Frankfurt - Mannheim - Freiburg - Basel SBB.
Sinds 10 december 2006 bestond er gedurende een jaar een rechtstreekse ICE-verbinding van Amsterdam via Frankfurt (Main) Hauptbahnhof met München. Nu is het vanuit Nederland mogelijk om met ICE zeven keer per dag naar Frankfurt am Main te reizen.

Vanaf de zomer van 2007 rijdt de ICE 3M tussen Parijs en Frankfurt am Main. Een aantal treinstellen ICE 3M, in eigendom van DB Fernverkehr, is aangepast om in Frankrijk te kunnen rijden. Deze treinstellen vormen een aparte sub-groep binnen het volledige park van ICE 3M. Deze dienst zal een aantal keren per dag met de topsnelheid van 330 km/h worden uitgevoerd. Een bijzonderheid is de gemengde inzet van ICE 3M en TGV, de treinen op deze verbinding worden door beide typen gereden. Dit is enigszins vergelijkbaar met de verbinding tussen Brussel en Keulen, waar de dienstregeling van Thalys en ICE op elkaar afgestemd zijn.
In december 2008 heeft de DB 15 nieuwe treinstellen van het type ICE 3MF besteld. Het uiterlijk van deze tweede serie als Baureihe 407 verschilt iets van de oorspronkelijke serie. Dit komt omdat de neus van het stel moest worden aangepast om aan de nieuwe TSI-crashtestnormen te voldoen. Ook werd het ontwerp van de assen herzien, zodat de controles die noodzakelijk zijn na het spoorwegongeluk op 9 juli 2008 in Keulen minder omvangrijk zijn.

Sinds najaar 2005 biedt Deutsche Bahn draadloos internet aan op alle ICE 3-treinen. Hierdoor kunnen alle reizigers met hun laptop, tablet of mobiele telefoon internetten tijdens hun reis..

Momenteel bezit de DB 14 treinstellen (genummerd als Baureihe 406) en de Nederlandse Spoorwegen 3 (genummerd in de 4600-serie).